- Amelia, też widzisz tego kota? - zapytałem się mojej towarzyszki, po czym zacząłem rozglądać się za wejściem do budynku - to co, próbujemy się dostać do środka?
podszedłem do drzwi wejściowych i wstrzymując oddech szarpnąłem za klamkę.

Udało ci się otworzyć drzwi, pomimo tego, że wciąż cie parzyło. Zobaczyłeś, że po drugiej stronie do drzwi przymocowana jest paląca się zapałka.

- Amelia, też widzisz tego kota? - zdziwił się Karel, po czym spytał - To co? Próbujemy wchodzić do środka? - po czym podszedł do drzwi wejściowych i prawie się pod nimi przewrócił, ponieważ, gdy pociągnął za klamkę, drzwi wypadły ze zawiasów i oparły się na nim.

Gdy pociągnąłeś za klamkę, szklane drzwi wypadły ze zawiasów i oparły się na tobie, prawie cie przewracając. Nic ci się jednak nie stało, a szkło nie pękło.
- Pora nareszcie trochę poszperać. To co? Idziemy? - powiedziała Amelia przyglądając się witrynie, której kolory dawno zamazała Matka Natura.

Próbuję zdmuchnąć ogień na zapałce.

-Jak najbardziej widzę, ymm Karel co ty odwalasz? Życie ci niemiłe? Raczej,że tam wchodzimy.

I podeszłam aby pomóc Karelowi żeby go całkiem drzwi nie przygniotły bo nie chciałam aby połamał sobie wszystkie kości.

jakimś cudem wyślizgnąłem się spod nich i byłem w stanie położyć je na ziemi, bez robienia większego hałasu, po czym rozprostowałem się i przeciągnąłem, masując kark
-to się nazywa wejście, co? - zaśmiałem się do Amelii, po czym delikatnie skinąłem głową i wskazałem wnętrze ręką - Panie przodem.

Zapałka zgasła i przestałeś widzieć cokolwiek.

Karel wyślizgnął się spod drzwi, delikatne je położył, po czym zgiął się w pół ukłonem w twoją stronę i wyciągniętą ręką wskazał wejscie - Panie przodem. - dodał.

- No raczej, że tam wchodzimy. - powiedziała Amelia i weszła między wrzosy i białe kwiatki.

Otwieram maksymalnie drzwi do biura, by światło z zewnątrz mogło choć trochę oświetlić pomieszczenie, po czym szukam włącznika na ścianie. Jeśli mi się to uda, wciskam go.

-Dzięki. I weszłam do środka budynku rozglądając się za czymś przydatnym a przy okazji sprawdziłam czy działa mi latarka ponieważ w środku było ciemno jak w 4 literach a nie chciałam się o coś potknąć

pierwsze co zrobiłem, gdy podążyłem za Amelią, to skierowałem swoje kroki ku białym kwiatom, które zacząłem dokładnie oglądać w okularach i bez. złapałem ich garść, zerwałem i delikatnie włożyłem do torby.

Zapadły takie ciemności, że nie zdołałeś nawet wymacać ściany. Poza tym zrobiło ci się zimno.

Weszłaś między chaszcze, zostawiając Karela za sobą. Nagle poczułaś, że coś owija ci się wokół nogi.

Gdy schyliłeś się po kwiatki, zauważyłeś drobne kości, a wśród nich zwinięty kawałek papieru. Zmiętolenie sugeruje, że ktoś zwinął go wcześniej w rulonik i mocno ścisnął.

- Niech to...! - syknąłem cicho. - Co mnie podkusiło, by zgasić zapałkę, mając świadomość, że to jedynie źródło światła?! - zapytałem się samego siebie, niejako obwiniając własną osobę za bycie pieprzonym debilem.
Mając nadzieję, że uda mi się kiedyś zdobyć jakiekolwiek długotrwałe źródło światło, wychodzę i zamykam za sobą drzwi. Nabrawszy powietrza do płuc, podchodzę do Doctor's Office i próbuję dostać się do środka..

z zaciekawieniem schyliłem się po zmięty papier i ciągle kucając, rozwinąłem go, by sprawdzić, czy coś na nim się znajduje.

W panice sięgnęłam po nóż i zaczęłam nim próbować się pozbyć tego czegoś. Przez to przestałam zwracać uwagę na całe otoczenie

Trafiłeś na stalową zimną ścianę. Potem na następną. Zdałeś sobie sprawę, że zostaje ci coraz mniej miejsca.

"Wciąż głodne"

Ucięłaś pnącze, jednak szybko zaatakowały cie trzy następne liany. Jedna owinęła się wokół ręki w której trzymasz nóż, dwie następne zastąpiły uciętą lianę.

Plany troszeczkę się zmieniły, gdy odwróciwszy się w stronę wyjścia z Office nagle napotkałem... ścianę... A przynajmniej tak to wyglądało. Była wyjątkowo zimna, co w sumie nie byłoby zaskoczeniem, gdybym nagle nie poczuł mrozu na swoim ciele. Czułem, jak ulatniające się wydychane powietrze ocieplało mi twarz.
Z początku myślałem, że po prostu drzwi się zamknęły, toteż próbowałem użyć siły fizycznej, by się uwolnić. Kopałem, uderzałem, waliłem - nic nie pomogło. Wtedy pomyślałem o tym, by od przeszkody trochę odejść i zrobić rozbieg, ale napotkałem tuż obok kolejną ścianę.
- Co tu się...? - zacząłem błądzić panicznie rękami w ciemnej przestrzeni. Zauważyłem natychmiast, że obszar gwałtownie się zmniejszył do bardzo małej objętości. - Kurwa! - syknąłem.
Wiedząc, iż wołanie o pomoc i tak nic nie da, a nawet jeśli przyniosłoby to rezultat, z pewnością żałowałbym, bo w ten sposób przyciągnąłbym tylko kłopoty, zacząłem bezmyślnie uderzać rękojeścią kija golfowego w ścianę.

- "Wciąż Głodne"? - powiedziałem na głos - ale głodne czego? i najważniejsze pytanie : co jest głodne?
w tym momencie przeszedł mnie dreszcz, więc szybko się wyprostowałem i rozejrzałem, za moją towarzyszką, wpychając kartkę do szkicownika w torbie.

Zaczęłam coraz bardziej panikować i zaczęłam krzyczeć:

-Pomocy!!! Zostaw mnie paskudo

Poczułeś coś w rodzaju zmiany grawitacyjnej. Później otworzył się "sufit" i niewidzialna siła wyciągnęła cię na zewnątrz lodówki dla zwłok.

Nigdzie nie widzisz swojej towarzyszki. Za to, coś cienkiego zaczęło ci się owijać wokół kostki.

Pnącza przewróciły cię i zaczęły ciągnąć po ziemi. Z tej perspektywy dostrzegasz różne kości walające się po ziemi.

Zaskoczony, a może raczej przerażony, nieuzasadnionym i sprzecznym z ziemskimi prawami fizyki unoszeniem w powietrzu zacząłem krzyczeć. Wszystko, czego doświadczałem, wydawało mi się bardzo realne. Pragnąłem, by było to tylko złudzenie albo zwykły sen, po którym obudziłbym się jak gdyby nigdy nic, na przykład w domu Lizy.
Wkrótce dryfowanie w przestrzeni skończyło się, a ja znowu wylądowałem w nieznanej mi lokacji.
Nerwowo zaczynam rozglądać się po otoczeniu, rzucając okiem tu i ówdzie.

czując nieprzyjemny uścisk wokół swojej nogi spojrzałem w dół i zacząłem się wyrywać.

~Cholera jeszcze tego brakowało~ I znów zaczęłam wołać o pomoc bo jednak leżenie wśród pnączy na stercie kości jakoś mnie szczególnie nie cieszyło a wręcz przeciwnie.

Leżysz na wysuniętym z jednej skrytki lodówki do zamrażania zwłok leżysku. Wokół jest ciemno, jedyne źródło światła to mrugająca na pomarańczowo żarówka. W mroźnym powietrzu unosi się kurz, szum przerywany trzaskami i zapach śmierci.

Wokół kostki owinął ci się cienki choć długi listek trawy. Podnosząc nogę, łatwo go zerwałeś. Oderwana część rośliny szybko uschła.

Nowe pnącze owinęło ci się wokół ust. Ściągnęły cie do jakiejś jamy i zrobiło się ciemno.

- ciekawe.
pochyliłem się nad nim i przyświeciłem sobie dokładnie latarką z telefonu, po czym wyprostowałem się i rozejrzałem za moją towarzyszką.
- Amelia?! - krzyknąłem, nie mogąc jej zlokalizować.

~Po prostu kurwa pięknie, tego mi brakowało~

W ciemnościach rozejrzałam się na tyle ile mogłam, jednak nie dałam rady czegokolwiek dostrzec.

Próbuję dyskretnie wysunąć się ze skrytki.