kucnąłem przy Karen i cicho szepnąłem jej do ucha - dobrze Cię widzieć. po czym podniosłem się i już trochę głośniej dodałem- jeszcze jedno. chciałbym coś wiedzieć. ale o odpowiedź miałem się skierować do Joshuy lub Hanny. są tutaj? zacząłem się rozglądać.

- Są, ale nie będą z tobą rozmawiać. Przynajmniej na razie. - powiedziała Karen - A teraz chodź. To niedaleko.

złapałem Karen za rękę - dlaczego nie teraz, słonko? o co w tym wszystkim chodzi? zapytałem się, cały czas idąc z nią.

- Wiesz, niektórzy nie lubią rozpowiadać na prawo i lewo wiedzy, przez którą można wpaść w kłopoty. Jo kazał powiedzieć, że jeśli przestaniesz kłapa... znaczy tyle pytać, to będziemy ci więcej pomagać. I to nawet bez żądania niczego w zamian. W większości przypadków. - poczerwieniała trochę.

roześmiałem się - hah, kłapać gębą, co? Karen, ja po prostu chcę wiedzieć, dlaczego tutaj jestem. bo nie wydaje mi się to przypadkowe. chyba tak wiele nie wymagam, prawda? sama powiedz.

- Mogę ci powiedzieć tylko tyle, że powinno cię to olśnić na końcu twojej podróży. Jak wszystkich, którzy wędrowali po Przedsionku i głębiej - odpowiedziała Karen. Wyszliście na parking. Pusty, nie licząc czarnej wołgi. Parking należał do restauracji fast-foodowej Mec Burgera. Jego wielgaśny szyld stał na dachu i świecił się czerwono.

- ciekawe, jak ta moja podróż się skończy. dużo już takich wędrówek widziałaś, Karen? spojrzałem na szyld, aż mrużąc oczy. ciągle ściskałem w wolnej ręce mizerykordię, drugą trzymając ręki Karen.

- Kilka, ale tylko jedną do końca. Biedny człowiek... - ostatnie słowa bardziej wymruczała niż powiedziała.

spojrzałem na nią pytająco - biedny? dlaczego? co się z nim stało?

- Zrobił coś złego i nie chce się z tym pogodzić. Jo próbował mu pomóc, ale to nic nie dało. A Emily miała z tego radochę. Jo uważa, że to co w tedy zaszło, to wina Emily. - powiedziała cicho - Tylko nie pytaj o to Jo. On strasznie nie lubi o tym rozmawiać. Ostatnio strasznie pokłócił się przez to z Charlie'm.

- dobrze, postaram się nie pytać Jo o to. rozejrzałem się, po czym znowu spojrzałem na Karen - bejbe, co teraz? gdzie teraz?

Znajdujecie się na chodniku, za sobą macie Mec Burgera - Przed Motelem Haerbey'a jest miejsce do parkowania łódek. Przy jednej z nich będzie czekać przewoźnik - odpowiedziała Karen - To niedaleko, ale trzeba jednak przejść kilkanaście kroków.

wskazałem mizerykordią ulicę Weaver - tam mam iść? no dobra, myślę, że tyle dam radę przejść, hah.

Karen pokiwała głową - Ja wrócę do parku. Szukaj pana Goldstaina. Jest fajny, nie zadaje niewygodnych pytań. Jo obiecał, że zapewni ochronę podczas podróży.

ten Jo to gruba ryba, co nie? zresztą, nieważne. podziękuj mu ode mnie. kucnąłem i uścisnąłem Karen - dziękuję za wszystko, słonko. już wstawałem, kiedy przypomniałem sobie o jeszcze jednym - Karen? skąd będziecie wiedzieli, że potrzebuję pomocy? jak mam Was "przyzwać"?

Dziewczynka pogrzebała w kieszeni spodni. Wyjęła coś co wyglądało jak medalik na zdjęcie - Kiedy to otworzysz, ktoś przybędzie ci na pomoc. Ale rób to tylko, gdy będzie ci zagrażało życie. Inaczej dostaniesz bolesny opiernicz. - podała ci medalik.

- a teraz, póki jesteś przy mnie, mogę go otworzyć? oglądałem go z każdej strony

- Ale ja ci nie zagrażam! - oburzyła się.

jej oburzenie rozbawiło mnie do tego stopnia, że złożyłem się w pół zanosząc się śmiechem tak, że pociekły mi łzy. podniosłem się, ucałowałem ją w czubek głowy - wiem słonko, wiem - przy Tobie czuję się najlepiej w tym cholernym mieście. obejrzałem jeszcze raz wisiorek, po czym zawiesiłem go na szyi i schowałem pod swetrem. - dobrze, tylko gdyby coś naprawdę poważnego mi groziło. zapamiętam zasalutowałem i podałem jej rękę na pożegnanie

Karen podała ci swoją dłoń, a po wymianie uścisku skłoniła się po azjatycku.

uśmiechnąłem się i również zrobiłem ukłon, po czym zacząłem iść w stronę wskazaną przez Karen, jeszcze raz odwróciłem się w jej stronę, podnosząc rękę na pożegnanie.

Karen ci odmachała, po czym zawróciła i zniknęła we mgle.

schowałem mizerykordię, wyciągnąłem papierosa, odpaliłem go i z rękami w kieszeniach zacząłem iść Weaver St.

Droga do portu obyła się bez przeszkód i niespodzianek.

dopaliłem papierosa, rzuciłem pod nogi, przydeptałem i zacząłem rozglądać się za obiecanym "przewoźnikiem"