W dwólufówce są dwa nabije. Na jeden strzał. W powietrzu rozległy się odgłosy kroków i trzasków radia.

zostawiłem strzelbę, za to mizerykordię i sztylet szybko polałem wodą "święconą" i pobiegłem, by schować się u wejścia do tunelu.

Kroki robią się coraz głośniejsze. Przy wejściu, po lewej masz niewielkie zagłębienie w ścianie jaskini. Na ciebie w sam raz.

wykorzystałem zagłębienie, by się w nim ukryć. przylgnąłem do ściany, mając nadzieję, że pozostanę niezauważony.

Kroki zrobiły się niesamowicie głośne. Trzaski z radia grają nieprzerwanie i w ich akompaniamencie do jaskini wszedł stwór, którego ostatnio widziałeś niedaleko South Park. Miał ze sobą kolejne dziecko.

wstrzymując oddech czekałem na rozwój wydarzeń

Stwór rozejrzał się przy wejściu po jamie, po czym podszedł do pustego kamiennego stołu i położył na nim delikatnie nieprzytomne dziecko. Stał potem nad nim i chyba się mu przyglądał.

wyciągnąłem rewolwer z trzema specjalnymi nabojami, wymierzyłem lufę centralnie między miejscami na niegdyś istniejące skrzydła i wystrzeliłem, od razu chowając się znowu do zagłębienia w ścianie.

Istota wrzasnęła tak głośno, że zaczęła ci lecieć krew z nosa. Wrzeszczała bardzo długo, a gdy skończyła, z nienaturalną szybkością (i ruchami) zaczęła szukać intruza.

nie przejąłem się krwią lecącą z nosa, tylko wcisnąłem się jeszcze szczelniej w szczelinę w ścianie, lewy policzek dociskając do ściany. wręcz wstrzymałem oddech w nadziei, że nie zostanę znaleziony.

Istota nie zauważyła cię, gdy obserwowała miejsce, w którym się znajdujesz. Stwór szukał jeszcze pare minut, po czym znowu wrzasnął, tym razem ze wściekłości. Kiedy skończył opuścił jamę.

opuściłem tunel i wbiegłem do groty, by sprawdzić, czy nowo dostarczone dziecko też jeszcze żyje. pobiegłem w stronę stołów.

Nowym nabytkiem potwora okazał się czarnowłosy chłopak z parku, którego Karen nazywała "Jo". Oddycha.

- o cholera. nie, nie nie Ty! trzymaj się. musisz. wziąłem odrobinę "świętej" wody i natarłem nią czoło i dłonie Jo. z powrotem wróciłem do wejścia do tunelu, nasłuchując, czy monstrum ciągle znajduje się w kościele.

- Nie wróci tu zbyt prędko - usłyszałeś głos "Jo" za sobą.

odwróciłem się, słysząc jego głos. - Jo, żyjesz! co mam zrobić??! było słychać w moim głosie panikę.

Siedząc na kamiennym stole przypatrywał ci się - Gdybym był martwy, Straszydło nie miałoby ze mnie żadnego pożytku. - odpowiedział, jakby nigdy nic, po czym zeskoczył ze stołu, podszedł do wyjścia z jamy i powiedział - Lepiej się odsuń. Kiepsko by było, gdybyś to ty dał się złapać w sidła, które zamierzam zastawić. - a po tych słowach wyjął z kieszeni scyzoryk i podciął sobie nadgarstek.

- mam nadzieję, że wiesz co robisz, Jo. a tak w ogóle - to co robisz? wyciągnąłem rewolwer i zacząłem się odsuwać.

- Zastawiam sidła. - odpowiedział, smarując własną krwią jakieś kręgi i symbole na ziemi - Tacy jak ja nie mogą wygrać z tym potworem, dlatego, jak stwór wróci, to to ty będziesz jedyną osobą, która będzie go w stanie zabić. - dodał gdy skończył rysować coś, co wyglądało jak zdobiony trójkąt wpisany w równie zdobiony okrąg.

- ale co ja mam zrobić? przecież ten jeden strzał między skrzydła tylko go rozwścieczył, zamiast zadać jakiekolwiek obrażenia. a to przecież było z walizki, którą dostałem od Karen. nawet te pieprzone naboje polałem wodą święconą. to naprawdę działa? podszedłem odrobinę bliżej chłopaka, rozkładając bezradnie ręce.

- A myślisz, że dlaczego się wkurzył? - spytał nieco złośliwie, jednocześnie owijając wciąż krwawiący nadgarstek jakimś łachmanem.

- chodź tu, Jo. wyciągnąłem butelkę z wodą, złapałem go za rękę i polałem jego krwawiący nadgarstek. - dobra, wiem o co chodzi. celować w plecy, w momencie, gdy patrzy - zamierać w bezruchu.

Chłopak pozwolił polać sobie rękę wodą, po czym szybko ją zabrał - Tylko nie wchodź do środka - wskazał na krąg, który zrobił z własnej krwi - po czym wyciągnął karty do gry - Umiesz grać w Wojnę? - spytał - Trochę to zajmie, zanim ten stwór tu wróci.

wyciągnąłem papierosa - czyli co, mamy w cholerę czasu teraz? usiadłem na ziemi, wziąłem karty od Jo i zacząłem je tasować. - co to za pułapkę zrobiłeś? osłabi go, czy unieruchomi? czy może jeszcze coś innego?

Chłopak usiadł po turecku na przeciw ciebie - Odbierze mu moc. Straszydło będzie przez chwilę bezbronne, dlatego mam nadzieję, że się nie zawahasz. - gdy skończył mówić, zaczął się z zainteresowaniem przyglądać tasowaniu, co sprawiło, że wyglądał na zupełnie normalne dziecko, a nie na małego łowcę potworów spod łóżka, czy jak go tam nazywasz.