Przeszły mnie ciarki po otworzeniu furtki, przeszłam za nią i przyznałam Karelowi rację:
-Też mam takie odczucie, wolę jak najszybciej stąd uciec w jakieś bardziej komfortowe miejsce. To idziemy.
Po tych słowach znów poczułam, że zaschło mi w ustach więc szybko zdjęłam plecak aby ukoić pragnienie napojem który trzymałam w bocznej środkowej kieszeni.

Po drugiej stronie widzisz jedynie światło słoneczne oraz gęstą mgłę. Dobiegł cie za to cichy szum, jakby płynącej wody.
- Wolę jak najszybciej stąd uciec w jakieś bardziej komfortowe miejsce. To idziemy. - powiedziała Amelia, po czym wzięła łyka swojej wody.

Szybko znalazłeś drzwi. Stare, drewniane i odrapane jakby ktoś niski (lub leżący), próbował wydrapać w nich dziurę. Pod drzwiami znajduje się małe czarne radyjko na baterie.

- Pozwolisz, że pierwszy sprawdzę. - Powiedział, po czym przeszedł przez furtkę przed tobą i zaczął się rozglądać.

wytężyłem słuch, zasłaniając oczy dłonią. -au, moje oczy! ile szliśmy tym tunelem? - zacząłem szybko mrugać, przyzwyczajając mój wzrok do światła słonecznego.
gdy już byłem w stane normalnie spojrzeć na otoczenie, nie zauważyłem nic, oprócz mgły. ale zaciekawił mnie szum wody.
-Amelia, słyszysz? - zapytałem się mojej towarzyszki i zacząłem się obracać to w lewo to w prawo, próbując zlokalizować skąd dźwięk dobiega.

-W porządku, poczekam tu przez moment i spojrzałam na furtkę z zaciekawieniem. Jednak po chwili z zadumy wyrwał mnie głos Karela:
-Idziesz czy masz zamiar tu zostać aby cię coś dopadło?

Wlepiłem wzrok w radio pod drzwiami. Zastanawiało mnie to, kto mógł zostawić takie urządzenie w tym budynku. Przychodziły mi do głowy różne myśli, jednakże w żadną z nich nie mogłem całkowicie uwierzyć. Wkrótce postanowiłem, że lepiej byłoby nie marnować czasu na zbędne rozważania. Przedmiot musiał zostać przypadkowo upuszczony albo był zostawiony specjalnie dla mnie. Niezwłocznie chwyciłem małe radyjko i zacząłem je badać.

Słońce przebija się miękko przez mgłę. Stoisz na asfaltowej drodze, po twojej prawej zza mgły wyłania się płot z metalowej siatki, zza której dobiega szum wody, po prawej widać czerwoną ścianę jakiegoś budynku i kilka widniejących na nich plakatów. Twoja towarzyszka przysłuchuje się okolicy.

Twój towarzysz przygląda się okolicy. Zza tunelu i mgły wyłania się asfaltowa droga i płot z metalowej siatki, widoczny po prawej stronie.
- Amelia, słyszysz? - spytał Karel.

Czarne radio jest dość małe, by zmieścić się w kieszeni kurtki, jednak zbyt duże, w wcisnąć się w kieszeń dżinsu. Z jednej strony jest nieco obtłuczone, a w środku zawiera dwie baterie firmy Duracell.

Postanawiam niezwłocznie włączyć radio.

-Tak i wcale mi się ten dźwięk nie podoba.

Rozejrzałam się po okolicy aby znaleźć jakieś schronienie w razie awaryjnej sytuacji.

nie czekając na odpowiedź Amelii, podszedłem do ściany przykrytej plakatami, by im się przyjrzeć. ~ciekawe, czy tak samo optymistyczne, jak gazety leżące w przejściu~ zamyśliłem się, po czym skupiłem się na tym, co znajduje się na plakatach.

Lampka sie zapaliła i z głośnika dobiegł jednostajny szum.

Jedyne co ujrzałaś, to otwartą przestrzeń, z czerwonym budynkem po lewej stronie i ogrodzeniem z metalowej siatki po prawej, mgłę ograniczającą dalszy widok oraz Karela przyglądającego się plakatom na czerwonej ścianie. Po prawej stronie słychać szum rzeki.

Jeden z plakatów to reklama miejscowego klubu nocnego, jeden to list gończy za białym mężczyzną o włosach w kolorze ciemnego blondu, którego nazwisko napisano po niżej - Bruno Lakar. Jest także jeden plakat o zaginionej dziewczynce, którą widziano w drodze do tego miasta jakiś czas temu.

-Bruno Lakar, hmm - powtórzyłem sobie na głos jego imię, by zapamiętać na przyszłość, po czym zrobiłem telefonem zdjęcie jego twarzy ~na wszelki wypadek, dobrze wiedzieć kogo unikać~ po czym przyjrzałem mu się. było coś w jego twarzy pociągającego. stałem przez chwilę przed plakatem, jak zahipnotyzowany, próbując zapamiętać każdy szczegół jego twarzy.
gdy wyrwałem się z letargu, spojrzałem na plakat, który wzywał do poszukiwań dziewczynki.
-hm, podejrzewam, że to nie pierwsza osoba, która tutaj zaginęła- powiedziałem na głos i odwróciłem się do Amelii -dobrze, jedna strona ulicy obejrzana, a co po drugiej stronie? znajduje się coś ciekawego?- zapytałem pół żartem, pół serio i skierowałem się w jej stronę.
jeszcze na odchodne, poprawiłem okulary na twarzy i spojrzałem za siebie, na czerwoną ścianę w nadziei, że zobaczę coś, czego nie było widać gołym okiem.

~ Co jest? Nie działa?
Zacząłem nastawiać radio.

Przewróciłam oczami lekko zniecierpliwiona z powodu tego gdzie się znalazłam wraz z Karelem a szum rzeki nie ułatwiał sprawy. Zastanawiałam się czy znajdziemy z tego przejścia wyjście

Po drugiej stronie drogi zobaczyłeś pod sobą stromą betonową ścianę oraz płynącą wodę. Metalowa siatka oddzielała ścieżkę od urwiska tylko na małym odcinku. Twoja towarzyszka wydaje się być zniecierpliwiona.

Większość stacji to różnego rodzaju szumy, a kilka to jakby nieco zagłuszane stacje muzyczne. Udało ci się nawet usłyszeć refren piosenki "Into the Heart of Danger".

Stoicie na zewnątrz.

spojrzałem na moją towarzyszkę - Amelia, co się dzieje? aż tak Ci się spieszy, by dotrzeć do przeklętego miasteczka?- uśmiechnąłem się do niej i bardzo ostrożnie podszedłem do metalowej siatki i sprawdziłem, jak bardzo wytrzymała jest.
-uh, nie lubię wody w takich ilościach - powiedziałem na głos i przełknąłem ślinę głośno.

Po otrząśnięciu się z amoku, uznałam, że powoli miałam dość tego miejsca w którym się obecnie znajdowałam i chciałam jak najszybciej ruszyć naprzód do jakiejkolwiek ciekawszej lokacji

Gdy strojenie radia szło w najlepsze, nagle natrafiłem na jakieś dźwięki, które nie były bezsensownym bełkotem, a wręcz przeciwnie - były to zrozumiałe mi słowa. Postanowiłem "kręcić" się wokół tych częstotliwości, na których słyszałem muzykę, jeszcze raz, gdyż był to dobry omen.

Twoja towarzyszka spojrzała na ciebie, jakbyś nagle oderwał ją od jakichś myśli swoim pytaniem. Gdzieś nad wodą przeleciał kruk.

- Amelia, co się dzieje? Aż tak Ci się spieszy, by dotrzeć do przeklętego miasteczka? - Karel uśmiechnął się do ciebie, po czym bardzo ostrożnie podszedł do metalowej siatki i spojrzał co się za nią znajduje.
- Uh, nie lubię wody w takich ilościach - powiedział na głos i przełknął ślinę głośno.

Udało ci się wrócić na częstotliwość, na której usłyszałeś piosenkę. Niestety sygnał jest słabo odbierany i często przerywany szumem.

-Domyślny jesteś, aż się rwę aby wreszcie zaryzykować i zafundować sobie odrobinę adrenaliny.Taka już jestem,że nudzę się w jednym miejscu. A co masz przeciwko sporej ilości wody? Przecież woda jest źródłem życia.

~Ale filozofuję~

~ Cóż, nic z tego. Jednak popsute. ~ podsumowałem sytuację, po czym zmniejszyłem głośność w czarnym urządzeniu. ~ Wezmę je. Tak na wszelki wypadek. Może się jeszcze przydać. W końcu nigdy nie wiadomo.
Schowałem radio do kieszeni. Było ono małe, więc mogłem sobie na to pozwolić.
Podszedłem ostrożnie do zniszczonych drzwi pomieszczenia, w którym się znajdowałem. Chwyciłem za klamkę i spróbowałem je otworzyć.

spojrzałem na kruka w oczekiwaniu na odpowiedź Amelii
~oho, znowu kruk, zły znak...~

Karel zastanawia się nad odpowiedzią.

Kiedy chwyciłeś za klamkę, ta odpadła od drzwi, ale gdy popchnąłeś drzwi ręką, otworzyły się.

- Domyślny jesteś, aż się rwę aby wreszcie zaryzykować i zafundować sobie odrobinę adrenaliny.Taka już jestem,że nudzę się w jednym miejscu. - Odpowiedziała na twoje pytanie, po czym widząc twoją reakcję na to, co znajduje się po prawej stronie ścieżki, dodała - A co masz przeciwko sporej ilości wody? Przecież woda jest źródłem życia.

Wychodzę z pomieszczenia. Rozglądam się.

- ohoho, jaka filozofka się znalazła -puściłem oko Amelii i pokazałem język- a tak serio, to przeraźliwie boję się dużych obiektów wodnych. kiedyś prawie się utopiłem, będąc jeszcze dzieciakiem, więc woda mnie przeraża. fascynuje i przeraża jednocześnie. coś jak toksyczny związek, sama wiesz. albo i nie wiesz, hah
powiedziałem to dosyć spokojnie i powoli, po czym odsunąłem się od siatki i wyciągnąłem papierosa, którego odpaliłem, by się uspokoić.

-I jak tam? Już ci się jakaś odpowiedź nasunęła na moje pytanie?-odrzekłam z lekkim uśmiechem na ustach,po czym spojrzałam przed siebie z zaciekawieniem godnym eksplorerki starszej stażem