Dziewczynka uścisnęła ci dłoń (czy raczej próbowała tą swoją małą rączką. Uśmiechnęła się też niezręcznie, jakby nie mogła zrozumieć tej twojej wesołości.

uśmiechnąłem się, widząc jej nieporadne próby i uścisnąłem ją. wstałem, puściłem oczko uważaj na siebie, mała! i ruszyłem w stronę kościoła, próbując opanować drżenie nóg i uspokoić oddech.

Odchodząc od dziewczynki, która śledziła cie wzrokiem, zorientowałeś się, że trzymasz coś w ręce, którą żegnałeś się z Karen.

wyciągnąłem rękę przed siebie i rozchyliłem dłoń.

Miałeś w ręce zgniecioną karteczkę.

rozłożyłem ją, by sprawdzić co się na niej znajduje.

Na karteczce był obrazek paskudnego anioła (podobnego do stwora porywacza), którego skrzydła są przecięte. Na dole jest niezgrabny dziecięcy napis: Atakuj od tyłu, gdy nie patrzy. Jednak gdy cie widzi, nie ruszaj się.

~hm... warte zapamiętania. przynajmniej jakakolwiek podpowiedź, co robić.~ odwróciłem się by jeszcze raz zerknąć na Karen.

Karen już nie było. Z resztą innych ludzi też.

sparaliżowany lękiem, zatrzymałem się na chwilę ~znowu świat mgły. niedobrze.~ odwróciłem się, przykucnąłem, by wyciągnąć z torby walizeczkę, wyciągnąłem wodę, którą polałem tasak, zamoczyłem w niej jeszcze wszystkie 3 naboje, które wsadziłem z powrotem do rewolweru i przemyłem paroma kroplami dłonie. schowałem wszystko, oprócz tasaka (który trzymam w ręce) i rewolweru (schowanego w tylnej kieszeni spodni). ruszyłem trochę szybciej w stronę kościoła, by mieć to jak najszybciej za sobą.

Idąc prosto doszedłeś do parkingu. Stało tak kilka samochodów w tym także czarna wołga. Radio zaczęło szumieć łagodnie, bez żadnych zakłóceń.

~znowu Ty, co?~ zrobiłem zdjęcie czarnej wołgi, po czym przechodząc obok pozdrowiłem ją środkowym palcem.

Kiedy znalazłeś się na końcu parkingu, świat zaczęła osnuwać mgła, która gęstniała z każdą chwilą.

rozejrzałem się i ruszyłem pędem w stronę kościoła.

Kościół stoi niemal tuż przy parkingu. Wyraźnie widzisz jego duże drewniane (i nadjedzone przez grzyba) drzwi.

jeszcze bardziej przyspieszyłem, chcąc już być w budynku ~już lepszy przeklęty potwór, niż mgła, której nie znam~

Dwa, trzy kroki i już stoisz pod drzwiami.

złapałem klamkę [o ile jest?] i zacząłem się szarpać z nią.

Ciągnięcie drzwi do zewnątrz nie przyniosło efektu.

naparłem na nie całym ciałem.

Drzwi otworzyły się z taką łatwością, że dosłownie wpadłeś do środka by rozłożyć się na zimnej i mokrej podłodze z kamienia.

szybko się podniosłem, by zatrzasnąć je za sobą. opierając się o nie plecami, rozejrzałem się po wnętrzu kościoła.

W kościele było ciemno. Jedynym źródłem światła jest światło wpadające do środka przez wysoko umieszczone kolorowe witraże. Widzisz zarysy ław i ołtarza. Nie widzisz żadnej żywej ani martwej duszy.

wyciągnąłem telefon, by sobie przyświecić i zacząłem się rozglądać dookoła w nadziei, że może coś przydatnego znajdę. szedłem środkiem kościoła, oświetlając raz lewą raz prawą stronę , zbliżając się powoli do ołtarza.

Ławy są puste, nie licząc kałuż. Na ołtarzu znalazłeś latarkę.