Stoisz na skrzyżowaniu. Słup z nazwami ulic informował, że to skrzyżowanie ulicy Borden i alei Midway.

sprawdziłem mapę, nie mając pojęcia gdzie się udać. mój jedyny cel, jeżeli w ogóle istniał - pozostał zapewne w innym wymiarze. zdecydowałem się pójść po prostu kawałek dalej, w razie czego, spróbować szczęścia w doku. może akurat uda mi się dopłynąć z powrotem do pierwszej części miasta. skręciłem w prawo, dalej idąc Midway Ave. nie przestawałem się rozglądać, zaskoczony wielkimi zmianami, jakie tu zaszły. nie ukrywam, cieszył mnie taki stan rzeczy.

Ktoś pociągnął cie za rękaw.

przerażony odskoczyłem, wydając z siebie cichy krzyk, przypominający kwiknięcie. odwróciłem się z sercem bijącym zdecydowanie za szybko, by zobaczyć, kto mnie straszy.

To była mała dziewczynka (czarnowłosa z parku). Pisnęła w tym samym czasie, w którym kwiknąłeś. Ludzie zaczęli się gapić.

złapałem się za serce, przykucnąłem, by mieć wzrok na wysokości wzroku dziewczynki, poczekałem chwilę aż się uspokoję. - jakim cudem jesteś tutaj, słonko? skoro byłaś.... tam?

Dziewczynka się zestresowała trochę, ale szybko się opanowała. Położyła palec na ustach, a gdy opuściła rękę, powiedziała cicho - Nie tutaj. Oni słuchają.

podniosłem się, włożyłem ręce do kieszeni, by nie było widać, że drżą mi. - więc gdzie? prowadź.

Dziewczynka zaprowadziła cie do miejsca o nazwie Tavern.

rozejrzałem się dookoła - gdzie jesteśmy? spojrzałem na dziewczynkę - co możesz mi powiedzieć? co wiesz w ogóle? bo mnie się wydaje, że zaczynam tracić rozum znowu zacząłem delikatnie pocierać bliznę na policzku.

Budynek był w środku schludny, w całości z drewna. Nie było żadnych ludzi. Dziewczynka zamknęła drzwi, podeszła do jakieś szafki, z której wyjęła świecę. Postawiła przedmiot na stolę i spytała - Może ją pan zapalić?

- jasne, nie ma problemu. jak Ci w ogóle na imię? zapaliłem świeczkę, po czym sięgnąłem po papierosa i odpaliłem go od świeczki.

Płomień na śmietce ma błękitną barwę.
- Karen - dziewczynka odpowiedziała na twoje pytanie. Przy świetle świecy wydaje się znacznie spokojniejsza.

uśmiechnąłem się do siebie, schyliłem i zbliżyłem swoją twarz do twarzy Karen - no, proszę Karen, imiona prawie jak rodzeństwo. powiedz mi proszę, co wiesz na temat ostatnich zdarzeń?

- Tu się zwykle dużo dzieje. - powiedziała nieśmiało. Popatrzyła na ścianę, gdzie był obraz przedstawiający widok na jezioro. Chwilę patrzyła jakby pustym wzrokiem, po czym spojrzała na ciebie już znacznie bardziej trzeźwo - Moi przyjaciele mówią, że nie może pan przejść powrotem do Przedsionka. Przynajmniej przez dwie lub trzy godziny. Nam nie wolno mówić ludziom w tym świecie, co dzieje się w pozostałych.

- przedsionka? zamyśliłem się - to ten czarny "świat"? powiedz mi, jak to możliwe, że wchodząc do rzeźni i po chwili z niej wychodząc wylądowałem na drugim końcu Silent Hill? przypatrzyłem się jej uważnie - słonko, dlaczego wyglądasz inaczej od pozostałych dzieciaków? czy to dlatego, że tylko Ty żyjesz jeszcze naprawdę?

Dziewczynka milczała. Najwyraźniej nie wiedziała, na które pytanie odpowiedzieć najpierw.

- okej, po kolei. czym jest przedsionek?

- To świat między tym na Innym Światem - odpowiedziała - Ten z mgłą. - dodała po chwili.

na wspomnienie świata, w którym radio nie przestaje trzeszczeć przeszły mnie dreszcze. - okej, to wiem który to świat. to w nim jest wasz prześladowca? czym on jest?

- Ja nie wiem. Moi przyjaciele mówią na to Straszydło. Czasami porywa dzieci z tego świata, ale chyba woli dzieci, które trafiły do Przedsionka. - odpowiedziała.

dzieci, które trafiły do przedsionka... czyli jakie dzieci? czym się od nich różnisz? bacznie przyglądałem się Karen, odpalając kolejnego papierosa i rozsiadając się na ziemi.

- Tym, ze mogę tam wejść i wrócić, ale nie mogę używać czarów. - odpowiedziała - Wiele dzieci uwięzionych w Przedsionku używa czarów. Niektóre też czasami wyglądają strasznie.

zaciekawiony, zastygłem w bezruchu, unosząc jedną brew.- jak to, używa czarów, jakich? i dlaczego wyglądają strasznie? Wasza ekipa wyglądała całkiem normalnie. hah, zastanawia mnie przewodniczący waszej ekipy. straszny tyran z niego, co nie?

- Hannah powiedziała mi kiedyś, że został zdradzony. Czasami myślę, że on się boi z nas najbardziej - powiedziała Karen - Bo taki nerwowy się robi tylko w obecności dużych ludzi.