zamachnąłem się tasakiem, by ją odciąć

Udało ci się przebić mięso, jednak tasak nie przebił kości. Ręka się wycofała z powrotem do wnętrza samochodu.

~o nie, tak łatwo się nie poddam. nie po to się męczę z tym tyle, by teraz odpuścić.~ ciągle trzymając tasak, zacząłem uderzać szybę podeszwą buta ~niech zadziała, niech zadziała!~

Noga utknęła ci w dziurze. Alarm się wyłączył.

~oboże...~ zacząłem się szarpać, by ją uwolnić.

Jedynym skutkiem było to, że pokaleczyłeś sobie nogę nad kostką. Poczułeś, jak coś zdejmuje ci but.

w coraz większej panice, nie zważając na ból - szarpałem się coraz bardziej zaciekle.

Udało ci się uwolnić nogę. Straciłeś but i skarpetkę, ale stopa pozostała w całości. Nie licząc skaleczeń nad kostką.

ściągnąłem drugiego buta, skarpetkę - którą zawinąłem sobie wokół dłoni. złapałem nią brzeg rozbitej szyby i zacząłem szarpać.

Z dziury wyleciał twój but, który omal nie trafił cie w głowę.

dorwałem go i założyłem buty z powrotem na nogi, po czym dalej próbowałem wyrwać dłonią owiniętą w skarpetkę szybę ~co jest do jasnej cholery - opancerzone to szkło jest czy jak?~

- Ej! Co ty robisz z moim autem! - ktoś wrzasnął za twoimi plecami.

jak oparzony odwróciłem się, przez nieuwagę rozcinając sobie głęboko rękę.

Za otwartymi drzwiami budynku (hala sportowa czy coś) stał jakiś czarno ubrany jegomość i celował do ciebie ze strzelby.

- spokojnie! nic nie chcę zrobić! w środku coś było, tam coś jest! zresztą samochód sam tu podjechał i gdy podszedłem zaczął przeraźliwie wyć i zaczęło mi radio trzeszczeć bardziej niż zwykle i musiałem je uciszyć i... nerwowo zacząłem pocierać bliznę, gdy nogi odmówiły posłuszeństwa i nieświadomie usiadłem na ulicy.

"Czarny" facet dalej celował w ciebie ze strzelby - Naćpałeś się? myślisz, że w to uwierzę? Spieprzaj stąd zanim postanowię cię zastrzelić! - wrzeszczał.

złapałem tasak i wręcz na czworakach zacząłem biec, przewracając się. dopiero, gdy zabrakło mi sił, upadłem na twarz.

Z radia dobiegły cie zakłócenia, brzmiące nieco jak śmiech.

~mam nadzieję, że dobrze się bawisz.~ poczułem na ustach smak krwi - musiałem rozwalić sobie twarz. ręka była bardzo brzydko rozcięta, kostka cały czas krwawiła. drżącymi dłońmi przekopałem torbę i sięgnąłem po tabletki, które znalazłem w kawiarni ~a co mi tam.~ wyciągnąłem jedną i połknąłem bez przepijania.

Zrobiło ci się strasznie niedobrze i zacząłeś rzygać.

na czworakach, wyrzuciłem z siebie wszystko i jeszcze bardziej słaby, upadłem na bok.

Świat zaczął wirować, głowa cie rozbolała i na koniec straciłeś przytomność. Kiedy się obudziłeś poczułeś się świetnie i nic cie nie bolało. Jesteś czysty i bez żadnych większych obrażeń. Jedyne ślady po skaleczeniach to zagojone blizny.

~dziwne. ale jednocześnie... FAK JE! choć sposób uzdrawiania - nie ukrywam - pozostawiający wiele do życzenia~ wstałem, porozciągałem się, zarzuciłem torbę na ramię, złapałem tasak i założyłem okulary, nie zapominając o głównym zadaniu. rozejrzałem się dookoła.

Tym razem okulary nie zmieniły rzeczywistości na fioletową. Widzisz miasto podczas letniego słonecznego dnia, niezbyt zadbane budowle i ludzi idących w swoją stronę, którzy zerkali podejrzliwie od czasu do czasu na ciebie.

stałem osłupiały ze szczęką w okolicy kolan. ~inna... rzeczywistość? czy to możliwe?~ po chwili się otrząsnąłem z szoku, ściągnąłem okulary, schowałem tasak, by nie straszyć ludzi i zacząłem się rozglądać dookoła, by w ogóle wiedzieć, gdzie się znajduję.