siekierę wsadziłem za pasek w spodniach, złapałem tasak i machnąłem nim parę razy w powietrzu. - słodko. szybszy niż siekiera. przyda się. postanowiłem sprawdzić pomieszczenie.

W pudłach i szafach znajdują się różne kawałki mięsa i kości. W jednej szafie było plastikowe opakowanie z jakimś białym proszkiem. Był też kluczyk do następnego pomieszczenia. Trzaski z radia, które masz przy sobie zostały zastąpione przez łagodny szum. Z radia stojącego pod telewizorem usłyszałeś piosenkę: link

- ćpanie? tutaj? cóż, nigdy nie wiadomo, co się przyda. schowałem biały proszek do torby, złapałem klucze i skierowałem się w stronę zamkniętych drzwi. tuż pod nimi zatrzymałem się na chwilę, skupiając się na kawałku, który leciał. ~nie wiem czemu, ale tutaj nawet Nickelback nie brzmi przyjemnie i odprężająco~ wsadziłem klucz do zamka i przekręciłem.

Kiedy otworzyłeś drzwi, uderzyło cie mocne zimno. W środku jest bardzo duże pomieszczenie zbudowane niemal w całości z zardzewiałej kraty. Z niewidocznego sufitu zwisają łańcuchy z tego samego rdzewiejącego materiału, a na przyczepionych do nich hakach wiszą tusze mięsa o ludzkich sylwetkach. Twoje radio zaczęło trzeszczeć.

obejrzałem się za siebie ~no cóż, chyba nie pozostaje nic innego jak brnąć w to szaleństwo. ze skurwielem-książką dałem sobie radę, może i z czymś innym dam.~ wziąłem bardzo głęboki oddech, ścisnąłem tasak, gotowy do ataku i zacząłem iść bardzo, bardzo powoli przed siebie.

Po przejściu kilku metrów między zwisającymi tuszami (które zdają się przyglądać ci), dostrzegłeś coś co wyglądało jak piedestał. na nim znajduje się coś mniej więcej kwadratowego.

~huh? co to?~ postanowiłem podejść bliżej. przechodziłem koło kolejnych tuszy próbując za żadne skarby nawet się o nie nie otrzeć.

Na kamiennym postumencie leży karta papieru. jest to strona wyrwana z jakieś książki. Na kartce jest ilustracja przedstawiająca ludzi zawieszonych na hakach, pod nią jest napisane "Są obrzydliwi. Powinni umrzeć. To co robią jest chore, nienaturalne i obrzydliwe. Powinno się ich zarżnąć jak świnie. Wszystkich. Bez wyjątku."

przeczytałem jeszcze raz na głos podpis pod ilustracją - są obrzydliwi.. heh, nie pierwszy raz to słyszę. wręcz czuję się jak u siebie.. zarżnąć. jak świnie... szybko schowałem kartkę do swojego notesu, wyciągnąłem telefon i przyświeciłem na ciała, by jeszcze dokładniej się im przyjrzeć.

//czyżby Amnesia: A Machine for Pigs?//

Ciała są zawieszona na hakach za żuchwy. Całkowicie obdarte ze skóry i pozbawione krwi. Niemal wszystkie ciała mają ludzkie sylwetki. Część wygląda jak ludzkie zwłoki z świńskimi kończynami.

zrobiło mi się niedobrze. ostatkiem sił zrobiłem zdjęcie - musiałem zrobić zdjęcie. gdy tylko usłyszałem dźwięk migawki, zakrywając dłonią usta zacząłem jak najszybciej wracać na główną ścieżkę.

W pomieszczeniu nie było już nic więcej. Możesz jedynie zawrócić.

nie zważając na trzęsące się kraty pod moimi stopami zacząłem pędzić ile sił w nogach - by jak najszybciej opuścić to przeklęte miejsce.

Znowu w pomieszczeniu:



Telewizor się włączył. Z trudem łapał jakiś przekaz, który jest nieczytelny.

zaciekawiony podszedłem do niego, twarzą jak najbliżej ekranu, by cokolwiek na nim zobaczyć.

Obraz skakał i znikał, ale im bardziej jesteś na nim skupiony, tym przekaz jest lepszy:

Mały schludny salon. Na kanapie siedzą dwie kobiety (ruda i czarnowłosa) i rozmawiają ze sobą. Dość często wybuchają krótkim śmiechem. Nie słychać rozmowy, jednak obraz się wyostrza. Jedną z kobiet jest Kimberly (tylko nie ma blizn i siniaków), drugiej nie znasz. Do pokoju wchodzi trzecia kobieta, podobna do Kim. Jest zdenerwowana. Coś mówi i wskazuje palcem gdzieś poza ekran. Kobieta rozmawiająca z Kim, żegna się z nią i wychodzi. Kim i druga pozostała kobieta krzyczą na siebie, po czym Kimberly wychodzi z salonu. Kobieta, która pozostała w pokoju, ściąga z półki jakąś książkę, siada na kanapie, bierze ołówek ze stołu i zaczyna coś pisać w książce.

Tu film zaczyna mocno szwankować, obraz skacze i pikselizuje się. W końcu pozostaje tylko śnieżny obraz i biały szum.

stałem jeszcze parę chwil przed telewizorem.~Kim. czy to Twoja siostra?..~
podszedłem do drzwi, przekręciłem klamkę i otwarłem je na oścież, sprawdzając, czy na zewnątrz ciągle nie ma nic.

Gdy otworzyłeś drzwi prowadzące na zewnątrz budynku, ujrzałeś światło słoneczne przeciskające się przez kłęby mgły. Mgła odsłaniała połowę jezdni i znak przy skrzyżowaniu. Reszta świata jest nie widoczna. Radio kieszonkowe lekko trzeszczy.

ściągnąłem okulary, schowałem je do torby, tasak też do niej wrzuciłem. ~siekiera za pasem wystarczy w zupełności~ podszedłem pod znak przy skrzyżowaniu ~przez to pieprzone miasto i jego jazdy nie mam pojęcia, gdzie jestem.~

Stoisz właśnie na skrzyżowaniu Toluca Avenue i Low Street. Radio wciąż trzeszczy.

sprawdziłem na telefonie swoją lokalizację. z niedowierzaniem zacząłem się rozglądać dokoła. - NIE! to nie może być prawda! kurwa, jak to możliwe, że wyrzuciło mnie z zupełnie innej strony Silent Hill? NIE!! zrezygnowany usiadłem na ulicy. ~rozumiem. za łatwo by poszło. trzeba się było odegrać, za wtargnięcie do domu, w którym miało mnie nie być.~

W oddali usłyszałeś kroki.

wstałem szybko z ziemi i zacząłem się rozglądać, próbując zlokalizować źródło kroków.

Kroki dobiegały z drugiej strony Toluca Avenue.

zacząłem iść w tamtą stronę, siekierę jednak mimo wszystko trzymając w jednej dłoni.