Dostałeś SMS'a.

~huh? sms?~ wcisnąłem "odczytaj wiadomość"

Treść SMS'a: Nie szukaj. Nie można pomóc.

- huh? Kimberly? spróbowałem zadzwonić do nadawcy smsa.

//offtop. czy misiopysio z książki rozpuścił się razem z nią, czy książka została?//

Głuchy sygnał był jedyną odpowiedzią telefonu.

westchnąłem i schowałem telefon do kieszeni.- Kimberly, gdzie znowu zniknęłaś? podniosłem się, poczułem ból w kostce, którą poparzył mi potwór. siekierę wsadziłem za szlufkę w spodniach, natomiast złapałem kij golfowy i podpierając się na nim, dokuśtykałem do książki, z której wyszedł potwór. postanowiłem mimo wszystko ją obejrzeć.

Książka ma tytuł "Księga Wspomnień: Adrianne Eastlake". Jest oprawiona w skórę, i nie ma na niej nic, co wskazywałoby na to, że rozpuścił się na niej jakiś mutant. Tak jak u innych książek Napisy świeciły lekkim pastelowym fioletem.

~Adrianne, huh? zbyt ładna to Ty nie byłaś. o ile to byłaś Ty.~ przesunąłem książkę pod same drzwi końcem kija, sam również dokuśtykałem tam, usiadłem na podłodze, wyciągnąłem wodę i wziąłem łyk, wpatrując się w książkę. zebrałem się w sobie i zacząłem ją przeglądać.

Łyk wody sprawił, że poczułeś jak fala ciepła rozlewa się po całym twoim ciele. W mig zniknęły wszystkie rany i blizny (poza blizną na twarzy) i jeśli odczuwałeś jakieś inne dolegliwości, to one też ustąpiły.

Książka wygląda ta samo niewinnie jak pozostałe. Zawiera różne zapiski i ilustracje. Są to wspomnienia kobiety.

~niesamowite. jednak ta woda jest najlepszą rzeczą jaką do tej pory znalazłem. no, jeszcze siekiera jakby nie patrzeć uratowała mi życie.~ przejrzałem książkę, zapisałem imię i nazwisko "Adrianne Eastlake" w notesie. po czym wyciągnąłem księgę wspomnień mojego ojca. po wypiciu wody uspokoiłem się na tyle, że mogłem się całkowicie skupić na tym, by ją przewertować i wyłuskać co istotniejsze dla mnie fakty.

Z Księgi Wspomniń Jonha Smitha dowiedziałeś się, że był on kapłanem lokalnej sekty ćpunów, z miłości chciał porzucić dotychczasowy tryb życia, został umieszczony w Brookhaven Hospital oraz że nadal żyje.

sprawdziłem na mapie, gdzie znajduje się szpital, w którym go umieszczono ~no, skoro już i tak tu jestem, to i tam podejdę. ale póki co pora wyjść z tej cholernej budy.~ podniosłem się, zostawiając księgi na podłodze. chwyciłem siekierę ~jednak z nią w dłoni jakoś bezpieczniej się czuję~ złapałem za klamkę.

Drzwi się otworzyły, a za nimi ujrzałeś pustkę. Wielką czarną pustką. Dzięki okularom widzisz kawałek podłoża z pordzewiałej kraty, przylegającej do podłogi pomieszczenia, w którym się znajdujesz.

- otchłań wzywa otchłań. powiedziałem tak cicho, że można to było wziąć zaledwie za nieme poruszenie ustami. postawiłem jedną stopę niepewnie na kracie, trzymając się jedną ręką drzwi.

Krata wytrzymała nacisk stopy.

~okej, spokojnie.~ stanąłem na niej obiema nogami.

Krata wytrzymuje twój ciężar.

stanąłem na niej pewniej całym ciężarem ciała. wziąłem głęboki oddech i bardzo powoli zacząłem przesuwać się do przodu z rękami wyciągniętymi na boki, jak to robią akrobaci spacerujący na linie.

Krata wytrzymuje twój ciężar. Nie natrafiłeś na razie na nic. Trzaski z radia zaczęły się robić głośniejsze.

poprawiłem okulary, złapałem oburącz mocniej siekierę i na zgiętych kolanach powoli zacząłem się przesuwać do przodu.

Ciemność zaczeła rzednąć i przed tobą ukazywał się zarys budynku.

zacząłem pewniej przesuwać się na przód.

Był to sklep rzeźniczy. Po jego ścianach spływa jakaś ciecz. Drzwi są uchylone.

stanąłem przed nim jak wryty. sklep rzeźniczy zrobił takie wrażenie, że jedyne co mogłem, to przekląć siarczyście i zmierzać do środka.

W środku pierwszym pomieszczenie:



a po drugiej stronie są zamknięte drzwi.