Pokój wygląda, jakby ktoś na siłę próbował tam upchnąć co się da.

wszedłem i zacząłem przeglądasz całą zawartość pomieszczenia.

Wiekszość to zniszczone meble i ozdoby oraz zepsute jedzenie. Znalazłeś też trzy strzelby oraz starodawny aparat fotograficzny.

posprawdzałem strzelby, która nadawałaby się do użytku. oraz dokładnie przyjrzałem się aparatowi.

Wszystkie strzelby są sprawne. Jedna strzelba okazała się snajperką. Co do aparatu, to wygląda na stary, a po zrobieniu zdjęcia od razu wyskakuje zdjęcie. Czarno-białe zdjęcie.

~przydatne to.~ zawiesiłem jedną ze strzelb na ramieniu, jednocześnie chowając do plecaka świecznik i łapiąc polaroid. z ciekawości zrobiłem sobie zdjęcie.

Ty na zdjęciu nie różni się od ciebie niczym.

~hah! pięknie. "TAKIE TAM Z SAJLENT HIL"~ uśmiechnąłem się do swoich myśli i z aparatem w ręku opuściłem pomieszczenie.

Znowu znalazłeś się w korytarzu.

skręciłem w lewo, ku pokojowi 206 i spróbowałem się do niego dostać.

Drzwi są zamknięte.

postanowiłem sprawdzić pozostałe pokoje w tym skrzydle.

Pokój 207 jest otwarty. Przy oknie jest wielka dziura w podłodze. Poza tym zestaw mebli niczym nie różni się od tego z pokoju 302.

wyciągnąłem latarkę i sprawdziłem, co znajduje się na dole i czy bardzo się poobijam zeskakując. oraz przejrzałem cały pokój

Na dole znajduje się połamane łóżko i leżący na nim materac. W pokoju nie znalazłeś nic przydatnego. Coś zastukało w szybę.

zaciekawiony podszedłem do szyby

Gdy tylko zainteresowałeś się szybą, coś niewidzialnego zaczęło z piskliwym dźwiękiem skrobać na szybie literki. Po ustaniu piszczenia (które brzmiało jak kot ostrzący pazury na tablicy), na szybie widniał napis "Ignorancja jest błogosławieństwem".

zrobiłem zdjęcie napisowi znalezionym polaroidem. i skierowałem się ku wyjściu.

Drzwi są zamknięte. Znowu coś zaczęło piszczeć po szybie.

poczułem falę gorąca z nerwów, po czym podszedłem do szyby, by odczytać co tym razem zostało tam napisane. schowałem aparat jednak i wyciągnąłem w razie czego świecznik.

Tym razem na szybie został wyskrobany szeroki uśmiech bez twarzy. Tylko zarys warg i ostre zęby.

wyciągnąłem polaroida i zrobiłem kolejne zdjęcie. poczułem ciarki na plecach. szybko schowałem aparat i ruszyłem ponownie w stronę drzwi.

Drzwi są ciągle zamknięte. Jedynym wyjściem jest wielka dziura w podłodze pod oknem.

przełknąłem głośno ślinę, zerkając na dziurę. ~ugh, nie lubię Cię, silent hill. bardzo nie lubię.~ podszedłem do niej bliżej, jeszcze raz zerknąłem w dół i skoczyłem.

Wylądowałeś na materacu, więc właściwie nic cie się nie stało.