bardzo, baardzo powoli zacząłem się do niej zbliżać, próbując jej nie spłoszyć. jednocześnie, ciągle przerażony wcześniejszymi dźwiękami dochodzącymi ze strychu, ściskałem w dłoni siekierę gotowy do ataku.

Po bliższym przyjrzeniu się, dostrzegasz że w kącie pod wisielcem klęczy mała dziewczynka w pozycji modlitewnej. Co chwila, nie otwierając oczu pociąga noskiem obracając główką.

~co ona tu robi? przecież jest niebezpiecznie!~ pomyślałem i powoli zacząłem się przesuwać w jej stronę, ciągle rozglądając się dookoła w razie jakiegoś niebezpieczeństwa. z każdym krokiem coraz wyraźniej słyszałem bicie mojego serca i szum krwi ~a co, jeśli to ona jest niebezpieczna?~ pomyślałem, będąc już tuż za nią. ostrożnie, w sumie nie wiedząc co robię, szturchnąłem delikatnie jej ramię tępym końcem siekiery.

Nie zastanawiając się wiele, weszłam do środka i skierowałam do pomieszczenia obok drzwi wejściowych

Dziewczynka pisnęła niezwykle głośno a potem zaczęła płakać.

Męska toaleta. Płatna.

gdy dziewczynka pisnęła, sam rozdarłem się jak poparzony, nie spodziewając się takiej skali głośności, po czym przypomniałem sobie, co w domu czeka, więc praktycznie bezgłośnie podszedłem do niej i przykucnąłem
-hej mała, co się tutaj stało w ogóle? - powiedziałem szeptem mając nadzieje że nasze wrzaski nie przyciągną niczego zabójczego.

Poza płaczącą dziewczynką nic się nie stało. Nie reagowała inaczej niż strachem i płaczem.

-hej, nie płacz. już wszystko dobrze. nic Ci nie jest? - zapytałem się, ciągle trzymając bezpieczną odległość, jakbym nie chciał jej przestraszyć jeszcze bardziej. kolana zaczęły mi drętwieć, więc usiadłem ostrożnie na podłodze obok niej, jednak ciągle trzymałem w jednej ręce siekierę, nie mając pewności, czy zaraz coś nie zaatakuje z mroku.

Nie zastanawiając się długo ominęłam to pomieszczenie i poszłam dalej korytarzem na wprost siebie

Kiedy dziewczynka odwróciła do ciebie swoją zasmarkaną i zapłakaną twarzyczkę, stała się widoczna dla ciebie także bez pomocy okularów - Nie jesteś od Nich... - wyszeptała, pociągając nosem, po tym jak ci się przyjrzała ukradkiem.

Dalej była toaleta dla kobiet i inwalidów, też płatna, okno recepcji, w którym ktoś siedzi oraz drzwi oznaczone numerami 1-5

-jednym z nich? kogo masz na myśli, słonko? - zapytałem, lecz widząc niepewność na jej twarzy delikatnie się uśmiechnąłem i wyciągnąłem rękę w stronę dziewczynki
-gdzie są moje maniery? nie przedstawiłem się. Karel jestem. a Ty?

- Lyra - odpowiedziała dziewczynka i przetarła nos rękawkiem i ręką - Jesteś pewien, że skóroczłapów tu nie ma? - spytała.

Podeszłam pod okno recepcji aby przyjrzeć się temu komuś, zastanawiałam się co tu robi w tak paskudnym miejscu. W duchu modliłam się aby nie była to żadna kreatura która nagle mnie zaatakuje i będę musiała się bronić nożem

- miło mi Cię poznać, Lyra. Piękne imię. - powiedziałem i zacząłem się rozglądać po poddaszu - powiem Ci szczerze, Lyra, że nie mam pewności czy ich tutaj nie ma, ale mam wielką nadzieję na to. w razie czego - wskazałem wolną ręką na siekierę - będę Cię bronił.
wstałem z podłogi, otrzepując spodnie z kurzu i przeciągnąłem się, by rozprostować kości.
- powiedz mi słonko, czy wiesz co się tutaj stało? czemu jesteś tu sama? - na chwilę się zamyśliłem i spojrzałem na wisielca przed nami - wiesz kim on jest?

W okienku siedzi starsza pani, na której połowie głowy wyrastają grzyby podobne do pieczarek. Kobieta zajmuje się papierologią, jakby nie działo się nic nadzwyczajnego.

- On? - Zdziwiła się, ale jak tylko spojrzała na wisielca - to tylko strach na wróble. Dziadek był farmerem.

-strach na wróble? - podszedłem bliżej wisielca, by się mu dobrze przyjrzeć.
- Lyra, dlaczego byłaś tu sama, gdy przyszedłem? Zgubiłaś się?

Wisielec faktycznie okazał się kukłą wypchaną starą słomą.

- Skóroczłapy. Dowiedziały się, gdzie mieszkam. - odpowiedziała.

od strony wejścia na strych dało się słyszeć jakieś ciche dźwięki.

gdy tylko usłyszałem dźwięki dobiegające zza moich pleców stanąłem jak wryty przed Lyrą, nie mogąc się ruszyć.
-Lyra. Czy te Skóroczłapy poszły za Tobą aż tu, na strych? - zapytałem się dziewczynki, próbując zachować zimną krew. jednocześnie nasłuchiwałem czujnie czy coś, co wydało hałas przy wejściu przypadkiem się nie zbliża.
- jak one w ogóle wyglądają? - dodałem po chwili, mając nadzieję, że nie będę musiał z nimi spotkać się oko w oko.

Podeszłam bliżej i zapytałam:
-Proszę Pani skąd się tu Pani wzięła? I co to za papiery?

- Jak potwory. - wyszeptała, widząc że sytuacja robi się napięta. Gdy hałasy zaczęły narastać, dziecko wspięło się na stracha na wróble i próbowało przeciąć sznur.

- Spóźniła się pani - odpowiedziała grzybowa staruszka, jakby przyjmowała kolejnego pacjenta - Pani lekarz czeka już od trzech godzin.

-daj, pomogę Ci. cokolwiek to da. - pomogłem małej zejść ze stracha na wróble po czym sam naprężyłem stryczek na którym wisiał i zacząłem go przecinać siekierą, trzymając praktycznie za samo ostrze. - powiedz mi, co jest tak istotnego w tym strachu na wr.. - nie zdążyłem dokończyć zdania, bo runąłem z nim jak długi na ziemi.

- Szybko, zrzuć go ze schodów! - pisneła dziewczynka, otwierając drzwiczki okna.