sprawdziłem numer pokoju, z którego wyszedłem.

Wyszedłeś z pokoju 302.

~302? no tak, na cholerę cudownej lalce klucze?~ skierowałem kroki do pokoju 301, do którego mam klucze.

Radio zaszumiało, jakby łapało stację.

wsadziłem klucz i przekręciłem, próbując otworzyć drzwi.

Drzwi się otworzyły.

wszedłem do środka i rozejrzałem się po pomieszczeniu.

Znowu znalazłeś się w pokoju dziewczynki.

- co jest, do kurwy nędzy? zaskoczony rozejrzałem się po pomieszczeniu.

Był to pokój w którym jest szafa z powieszonym i wypatroszonym szczeniakiem oraz dziwna kaseta wideo.

~o nie. tutaj już byłem, tu mi się nie podoba.~ wyszedłem z pokoju, zamknąłem go na klucz i ruszyłem w drugą stronę ku pokojowi 303.

W korytarzu, w którym się znajdujesz, są tylko pokoje 302, 301, schody na dół oraz zamknięte drzwi bez numeru.

oczywiście podszedłem do drzwi bez numeru i spróbowałem je otworzyć.

Te drzwi są zamknięte na głucho. Radio znowu zaszumiało jakby próbowało złapać jakąś stację.

złapałem radio i próbowałem ręcznie złapać jakąkolwiek stację.

Udało ci się złapać w miarę wyraźny sygnał. Jakiś mężczyzna błagał o pomoc. Mówi, że coś się do niego dobija. Potem słychać wrzaski kilku ludzi i znowu biały szum.

przeszły mnie dreszcze. naiwnie wygrzebałem wszystkie nieoznaczone klucze znalezione w portierni i próbowałem otworzyć zamknięte na głucho drzwi

Żaden z kluczy nie pasował do tych drzwi.

zrezygnowany postanowiłem zejść piętro niżej i tam posprawdzać pokoje.

Na schodach radio znowu złapało jakiś sygnał, ale trwało to krótko.

zbiegłem po schodach na drugie piętro i rozejrzałem się po korytarzu.

Nie ma nic, tylko pusty, ciemny korytarz znacznie dłuższy od poprzedniego.

skęciłem ku pokojowi 202 i 201, próbując je otworzyć.

Oba pokoje są zamknięte.

podszedłem pod drzwi pokoju 203 ~hm. tu już byłem, ale sprawdzić jeszcze raz nie zaszkodzi. może coś się zmieniło.~ wsadziłem klucz i przekręciłem.