- Nie oglądałeś "Gwiezdnych Wojen"? - spytała jakby dla żartu.

- hah, kiedyś oglądałem. ciemna strona mocy i te sprawy. uśmiechnąłem się do niej - a co to ma wspólnego z tym, co dzieje się w tym mieście?

- Otóż są miejsca, które mają więcej energii niż inne. Czasami zdarza się coś, co zakłóca tę energię i dzieją się dziwne rzeczy. Jak w Trójkącie Bermudzkim. - odpowiedziała. Ciągle widzisz jedynie jej profil.

- to o to chodzi z tymi zmianami światów, tak? jakby ktoś zmieniał stację w radu. hmm... a co może powodować te zakłócenia? zamyśliłem się.

- W tym miejscu są to nagromadzone emocje. - odpowiedziała.

spojrzałem na nią pytająco - nagromadzone emocje? czyje? ostatniej ofiary?

- Wszystkich, którzy stąpali po tej ziemi. - odpowiedziała.

- no, musiało ich być sporo... a czym są te hmmm... istoty, które spotykam na swojej drodze? na samą myśl o monstrach, które musiałem zabić zrobiło mi się trochę niedobrze.

- Rożnie się je nazywa. Wytwory, Cienie, Echa, Duchy, Potwory, Ofiary. Każde z określeń jest trafne, ale tylko użyte wszystkie razem są w stanie w pełni opisać wszystkie te istoty. - odpowiedziała znowu.

- hmm. wytwory już tu słyszałem od kogoś.[ przypomniałem sobie o dziewczynce, która tak nazywała te istoty, po czym postanowiłem zapytać się o jeszcze jedną rzecz - słonko, dlaczego wszyscy mnie tu znają i co więcej oczekują? jaka jest moja rola w tym miejscu?

- Nie wszyscy cie tu znają, ale większość wie o twoim przybyciu. Każdy działa na własną rękę. Swoją rolę musisz określić sam. - odpowiedziała. Świeca zgasła i zapanował kompletny mrok. Nie było absolutnie nic widać.

naciągnąłem okulary od Blakcwooda na twarz, dodatkowo zapalając latarkę i rozglądając się po pomieszczeniu

Wciąż znajdujesz się w tym samym otoczeniu. Dziewczynka na powrót stała się lalką. Nie wydawała się już tak żywa jak poprzednio. Zamek zazgrzytał jakby ktoś przekręcał klucz.

zerwałem się z fotela, schowałem latarkę i złapałem znowu świecznik, po czym zamarłem w bezruchu, nasłuchując.

Świeca znowu zapaliła się niebieskim płomieniem. Radio milczało.

- hmmm, dziwne. jak wszystko w tym mieście zresztą. wiesz kto to mógł być? lub co? powiedziałem do lalki, odwracając głowę w jej stronę.

Lalki już nie ma z tobą w pokoju.

~no tak, tego mogłem się spodziewać.~ postanowiłem się rozejrzeć po pomieszczeniu dokładnie.

Drewniana podłoga, stare panele, dwa fotele, okrągły stół, płonąca na niebiesko świeczka i portrety ludzi, których nie kojarzysz. Tyle znalazłeś w pokoju.

złapałem świeczkę i oświetlając sobie drogę jej niebieskim światłem zdecydowałem się opuścić pokój.

Drzwi otwarte, możesz wyjść.

wyszedłem na korytarz i rozejrzałem się po nim, ciągle ściskając w jednej dłoni świeczkę a w drugiej świecznik do obrony.

Patrzyłęś na hol. Zwykły stary zaniedbany hol z drewnianą podłogą i odpadającym z sufitu tynkiem i tapetami odrywającymi się od ścian.

~huh? wszystko w porządku? myślę, że ta świeczka mi się przyda.~ zdmuchnąłem płomień i obejrzałem się za siebie, by wiedzieć w jakim dokładnie pokoju się znajdowałem.

Znajdujesz się w długim korytarzu z rzędem drzwi.