Zawartość fiolki pachnie przyjemnie.

~nieźle pachnie. choć to nie oznacza, że nie może mnie zabić. ale - w razie czego mam moje magiczne tabletki i wodę.~ wziąłem głęboki oddech - na zdrowie. wypiłem zawartość fioli.

Fiolka okazała się obrzydliwa w smaku.

z ledwością powstrzymałem odruch wymiotny, wzdrygając się raz po raz. - tfu! co to do jasnej cholery jest?? obrzydliwe to. krzywiąc się ciągle, czekałem na jakiekolwiek efekty.

W głowie coś ci zaczęło wyć, a obraz zalał się czerwienią. Wszystkie żyły ci pulsują.

zakryłem dłońmi uszy i zsunąłem się z łóżka na podłogę ~co się dzieje?~ ledwo słyszałem własne myśli.

Rzeczywistość wokół ciebie zaczęła jakby się rozpadać. Ściany pokrywają się grzybem, podłoga zmienia w metalową kratę.

- nie, nienienienieNIE! tylko nie to, nie. cofnąłem się w stronę łóżka przerażony i od razu skojarzyłem sobie rzeczywistość z tą, która nastąpiła po spotkaniu pierwszego potwora z książki. siedziałem na "ziemi" rozglądając się i coraz mocniej pocierając bliznę wnętrzem prawej dłoni. w drugiej jakimś cudem ciągle ściskałem świecznik.

Rzeczywistość w końcu przestała się zmieniać. Drzwi pokoju rozpadły się w drzazgi.

chwilę jeszcze siedziałem, próbując się uspokoić, po czym podniosłem się i rozejrzałem dookoła, kierując kroki ku miejscu, gdzie jeszcze chwilę temu były drzwi.

Mimo odmiennego wyglądu, chyba wciąż jesteś w tym samym miejscu.

wyszedłem na korytarz i rozejrzałem się po nim, nasłuchując jakichkolwiek dźwięków, które wskażą mi gdzie iść.

Na korytarzu zobaczyłeś czarnowłosą lalkę ubraną w niebieską sukienkę. Spacerowała po korytarzu.

~huh? lalka? co do...~ jak zahipnotyzowany, skierowałem się cicho i powoli w jej stronę, jakby bojąc się, że ją spłoszę.

Lalka skierowała się na schody i po odgłosach można się domyślić że schodzi na dół.

przyspieszyłem kroku, by nie zgubić lalki. ruszyłem schodami w dół.

Lalka zeszła na pierwsze piętro i przechadzała się po korytarzu.

zszedłem za nią na pierwsze piętro i podszedłem najbliżej jak się da.

Lalka odwróciła się do ciebie. Wyglądała identycznie jak lalka, którą spotkałeś na początku podróży.

kucnąłem przed nią, ciągle w razie czego ściskając świecznik - co tu robisz, mała? czegoś szukasz?

Lalka uśmiechnęła się lekko i powiedziała - To nie ja szukam. To ty. -

zaskoczony, otworzyłem szerzej oczy - ja? a co ja mogę tu znaleźć? ~niemożliwe, gadam z lalką. jeżeli kiedykolwiek opuszczę to miasto to jedynym miejscem, gdzie wyląduję, będzie psychiatryk.~

- Już zapomniałeś, co chcesz tu znaleźć? - spytała lalka ubawiona.

- czy.. to budynek w którym mieszkał mój ojciec? naprawdę? poczułem ciarki na plecach

- Nie. - odpowiedziała, nie przestając sie uśmiechać.