Większość rzeczy była albo zepsuta albo uszkodzona. Znalazłeś zdjęcie dziewczynki (wycięta twarz) przytulającej szczeniaka rasy chow chow, kasetę wideo (koło telewizora jest odtwarzacz gdybyś chciał obejrzeć zawartość), kilka zabawek (w tym lalka Barbie bez własnej głowy i rąk. Zamiast nich miała przyczepione gwoździami ręce i głowę swojego chłopaka), pluszowego misia bez głowy i lalkę niemowlaka z wydłubanymi oczami. Z szafy dochodzi kapanie. Radio szumi bez żadnych zakłóceń.

niewiele myśląc, podszedłem do odtwarzacza i wcisnąłem kasetę, by obejrzeć zawartość.

Film o dziewczynce ze zdjęcia bawiącej się ze swoim psem. Kiepskiej jakości. Przez film przebijał się inny, ale nie wiesz o czym. W tych drugich obrazach było coś niepokojącego, choć nie możesz stwierdzić co przedstawiają. Po pięciu minutach skończyła się taśma.

jeszcze raz puściłem film, próbując go obejrzeć to w jednych to w drugich okularach. podkręciłem głośność na maxa w nadziei, że uda się coś usłyszeć.

Film puszczony od początku okazał się zbiorem nagrań jakiejś trzyosobowej rodziny (mama, tata i córka), która spędzała wakacje w miasteczku. Film oglądany przez ultrafioletowe okulary sprawiał, że ludzie na filmie mieli głębokie rany cięte i wylewała się im krew ze wszystkim otworów. Przez drugie okulary na każdym tle filmików pojawiał się cień człowieka. Masz wrażenie, że ten cień to inna osoba niż cień spotkany w Towarzystwie Historycznym Silent Hill. Z szafy ciągle dochodzi kapanie.

po drugiej wersji filmu wzdrygnąłem się i wrzuciłem okulary do torby, zakładając znowu moje "fioletowe". rozdrażniony kapaniem, zbliżyłem się do szafy i będąc w razie czego gotowy do ataku - uchyliłem jej drzwi.

W szafie znalazłeś zwłoki szczeniaka (wygląda podobnie jak ten ze zdjęcia), powieszonego na krawacie za szyję. Z rozciętego brzucha wystają jelita, a z nich kapie pies. Poza tym pełno tam robactwa. Po otworzeniu szafy, wylało się trochę krwi na podłogę.

odór odrzucił mnie na podłogę - słodkiboże, kto mógł coś takiego zrobić. odwróciłem wzrok, by tylko nie zwymiotować. drżącą ręką wyciągnąłem telefon i zrobiłem zdjęcie makabrycznemu znalezisku. gdy trochę się uspokoiłem, zakrywając nos spojrzałem na niego z bezpiecznej odległości, po czym postanowiłem mimo wszystko obejrzeć resztę mieszkania.

W pokoju nie było już nic więcej do obejrzenia.

jeszcze raz, przez ramię spojrzałem na szafę, po czym wyszedłem z mieszkania.

Znowu znalazłeś w się w holu.

ruszyłem dalej, próbując otworzyć każde kolejne drzwi.

Następne drzwi znajdują się na końcu holu. Są zamknięte, a na przeciwległej ścianie holu nie ma żadnych drzwi.

~ale.. jak to?~ szarpnąłem jeszcze raz za klamkę, po czym z całej siły kopnąłem w drzwi.

Drzwi są dobrze zamknięte. Za sobą usłyszałeś szept dziecka - Misio... Gdzie jesteś... - i kroki.

odwróciłem się i zacząłem powoli iść, podążając za dźwiękiem kroków.

Kroki ustały chyba gdzieś pod drzwiami z oderwanym numerkiem. Za to coś w nie zaczęło pukać, a po chwili zapadła cisza i zgasły światła. Zapanował kompletny mrok.

poprawiłem na nosie okulary od Blackwooda i przycisnąłem ucho do tych drzwi, próbując usłyszeć cokolwiek.

Jeśli coś słychać zza drzwi, szum radia to zagłusza.

ścisnąłem mocniej świecznik i złapałem za klamkę, postanawiając otworzyć drzwi.

Drzwi są zamknięte. Coś pod nimi zaszemrało.

Budzisz się na ławce w parku. Jest zimno i mgliście, do tego zapada wieczór. Nie masz absolutnie żadnego pojęcia jak i kiedy znalazłaś się w tym parku, ani co to za park. Przy sobie masz tylko dziennik niewyraźne zdjęcie oraz długopis. Dookoła nie widać żywej duszy.

kucnąłem z uchem przy drzwiach i zacząłem nasłuchiwać, przymykając oczy.

Pod drzwiami wystaje karteczka. Ciężko określić kolor.

sięgnąłem po karteczkę, wyciągnąłem ją spod drzwi i trzymając w dwóch palcach przyjrzałem się jej zawartości.

Na karteczce fioletowym blaskiem pisało "Znajdź klucz i uwolnij mnie"